Het voelde de laatste dagen alsof ik vast zat in een cocon. Een weerstand waar ik doorheen moest om te kunnen groeien en verder te kunnen vliegen. Ik stelde het uit ‘totdat ik die-en-die’ heb gesproken. Alsof ik dan toestemming zou krijgen. Ik besefte me dat ik wachtte op externe bevestiging en door dat besef kon ik een knoop doorhakken. Een belangrijk, groots besluit. Tijd om afscheid te nemen, tijd om door die beklemmende weerstand te gaan, om nog grootser mijn vleugels uit te slaan! En alleen zij die er klaar voor zijn, die écht willen, zullen mee vliegen. Ben jij dat?